اما این بار خودم می گم. شاید دلیلش به نظرتون خیلی مسخره بیاد اما خب اینم نظر منه دیگه.

چرا قهوه ی تلخ ؟ حالا می گم: من فکر می کنم زندگی مثل یه فنجون قهوه ی تلخ تلخ می مونه حتی توی شیرین ترین لحظاتش توی قشنگترین ثانیه ها هم تلخ تلخ. آدما هم به صورت های مختلف قهوه های تلخشونو می خورن: بعضی ها یهو تا ته فنجون سر می کشن و می رن اون بالا بالاها پیش ابرا بعضی ها هم مثل خودم تحمل قهوه ی تلخ و ندارن با شیر و شکر سعی می کنن شیرینش کنن و تا آخر قهوه جا نزنن.بعضی ها هم نه تلخی زندگی رو قبول دارن و کم کم می چشن و کم کم تلخی قهوه رو تحمل می کنن. بعضی های دیگه هم محکم بینی شونو می گیرین و می نوشن که مزه زندگی رو نفهمن و راحت باشن. اما به نظر من آدم هر چقدر هم که قهوه شو شیرین کنه و توش شیر و شکر بریزه آخرش تلخی قهوه اشکشو در میاره. حالا فهمیدین چرا این قدر قهوه های تلخ براتون می ریزم؟

تمام سعی امو کردم که غمناک نبوده باشه. امیدوارم غصه دارتون نکرده باشم چون اعتقاد دارم گریوندن مردم و ناراحت کردنشون هیچ کاری نداره بی هنر ترین آدما هم می تونن این کارو بکنن اما هنر اصلی اینه که مردم و بخندونی و یا حداقل اگه خیلی آدم بی هنر باشه اشک مردم و درنیاره ( به خودم می گم بهتون بر نخوره!) همین.

راستی این عکس شما رو یاد چی می ندازه؟