حدودا چهار سالم بود تازه ایران اومده بودیم.اولین خاطره هایی که از تابستون یادم میاد هم جزو همین سال بود. اون سال جمعه ها مقدار کمی از یه خیابون اصلی پهنو به دو بچه ها اختصاص داده بودن. اولین بار که به مسابقه رفتم خیلی برام وحشت آور بود. با اینکه مسیر راه محافظت شده بود اما باز هم من می ترسیدم قدم از همه کوتاهتر بود و از همه کوچیکتر بودم. جلو خط شروع اینقدر این ور اون ور کردم تا رسیدم به ته خط کنارم دقیقا یه آقای چاقی روی سکو وایساده بود با یه تفنگ مشقی رو به آسمون.

یک دو و تق. من شکه شدم خواهرم دستمو می کشید که از بقیه جا نمونیم. بیشتر اوقات آخر اول می شدم! بعد از مدتی خواهرم رفت تا مثلا منم تند تر بدوم و خیال می کرد منم دارم میام تا وسطای مسیر هی پشت سرشو نگاه می کرد می کرد و منو شارج می کرد که تندتر بیام. اما وسطاش دیگه بریدم وایسادم که نفسم جا بیاد روی زانو خم شده بودم سرمو که بلند کردم خودمو تنهای تنها دیدم شروع کردم به گریه. بعد از چند دقیقه مسولای دو رسیدنو با هر بدبختی که بود رسیدم به خط پایان.

هیج فکر نمی کردم برای چی می دوم خب می تونستم با پدرم برم سر خط پایان منتظر خواهرم باشم ولی شاید به عنوان یه بازی که همه ی هم بازی هام هم از خودم بزرگترن اونو هر بار ادامه می دادم . تازه آخری ها فهمیده بودم که به نفرات اول جایزه هم می دن!

خلاصه تمرینات تموم شد و آخرین بار موقع مسابقه بود. دفعه های اول که میومدیم فقط ده نفر بودیم ولی روز مسابقه خیلی شلوغ بود. مسلما من هیچ رتبه ای نیاوردم و مسیر هم خیلی طولانی تر از دفعه های پیش. بعد از مسابقه کمی طول کشید تا پدرمو پیدا کنیم خستگی وحشتناک آفتاب تیز نزدیک ظهر تابستون و حرص از اینکه چرا من هیج وقت به بقیه نرسیدم وقتی پدرمو پیدا کردم به گریه تسلیمم کرد. اون روز وقتی که جایزه هارو دادن وقتی دیدن که من گریه می کنم به من هم به عنوان کوچک ترین عضو شرکت کننده یه جایزه دادن . منم با صورت خیس اشک و بدن خسته و کوفته با یه آقایی که کچل بود رفتم و جایزه رو گرفتم و اومدم. توی خونه که کادو رو باز کردم خشکم زد! یه پیراهن ورزشی که فک کنم تا کف پام بود و سه تا بچه هم سن من با هم توش جا می شدن!!