سلام همسایه ها باز من اومدم. اول از همه می خوام ازتون در مورد این که عکس ها مسخره شدن عذر خواهی کنم جدیدا جایی نرفتم که بشه زیاد عکس انداخت و اینا که می بینین دیگه تدیگ های عکس هام هستن شاید تا وقتی که دوباره عکس جدید نندازم عکس نزارم.

روز اول که رفتیم مدرسه گفتم که مدیر ما کلی برامون سخنرانی کرد یکی از حرفاش هر روز کلی فکرمو به خودش مشغول می کنه.کلی بهش فکر می کنم. توی اول حرفاش اینو بهمون گفت: نمی دونم شما ها چقدر با فرهنگ چین آشنا هستین و چند سال اینجا زندگی کردین و چقدر فرهنگ چین رو درک کردین. شما درساتون به زبان چینیه و باید بتونین فرهنگ چین و درک کنین. بعد یکم مکث کرد انگار نمی خواست این جمله رو بگه: ممکنه که شاید یکم از زبان خودتون رو فراموش کنین یا خیلی کم توش مشکل پیدا کنین اما هیچ وقت فرهنگ کشورتون رو فراموش نکنین فقط فرهنگ های دیگه رور فقط درک کنین نه جایگزین.

این حرف هر روز کلی منو به فکر وا می داره و خلاصه هر روز خودمو چک می کنم از ترس اینکه مثل بعضی از بچه های دیگه یادم بره ایرونی ها چه جورین فرهنگمون چه جوریه. هر روز صبح شروع می کنم به چک کردن سعی می کنم هر کاری رو از اصیل ترین نوعش انجام بدم انقدر چک می کنم تا اعصابم به هم می ریزه امروز هم به این نتیجه رسیدم که امکان نداره فرهنگ آدم عوض بشه هیچ وقت. حتی اگه چند ماه هم هیچ ایرونی رو نبینی.

امروز سر زنگ ورزش من و یه دختر هم کلاسیم که تایلندیه رفتیم دم در سالن بدمینتون ورزش که مکان خیلی دنجی داره یه در راهرو سالن و از راهرو اصلی مدرسه جدا می کنه و معمولا هم کسی توش نیست. بعد دیدیم چهار تا دختر کره ای همکلاسیمون رو زمین نشستن دم در سالن. اول من هم تعجب کردم. نگاه کردم دیدم که این قسمت از زمین مثل خود سالن پارکته و خیلی هم تمیزه شانس آروردیم مثل اینکه قبلش همون آن تمیزش کرده بودن دختر تایلندیه هم یهو نشست زمین من یکم نگاه کردم پیش خودم گفتم بابا بی خیال لباسم یه وقت خاکی می شه اما دیدم همه نشستن یهو دلم ضعف رفت منم چهار زانو ولو شدم رو زمین. انگار جلسه گذاشته بودیم همه دور هم نشسته بودیم و کره ای ها هم کفشاشونو در آورده بودن جفت کرده بودن گذاشته بودن جلوشون. یهو وقتی به هم دیگه نگاه کردیم از خنده منفجر شدیم. خیلی خنده دار بود شش نفر دور هم روی زمین نشسته بودیم . بعد با بچه ها شروع کردیم به حرف زدن در این مورد و باز هر هر می خندیم که یهو یکی از معلم ها که در دفترش دقیقا پشت سر اون جایی بود که من نشستم رسید ولی هیچ اکثر عملی نشون نداد باز هم خدا رو شکر کردم که چه خوبه که چینی ها خیلی راحت زندگی می کنن و خیلی کارا براشون عیب نیست و معلم های مدرسه ما هم به کارای عجیب قریب خارجی ها عادت دارن. آخه چینی ها اصلا اهل زمین نشستن نیستن و نمی تونن بشینن حتی بعضی هاشون وقتی چهار زانو نشستن رو می بینن کلی هم تعجب می کنن.

امروز بعد از این اتفاق خیلی ساده واقعا بهم ثابت شد که آدم هر چقدر هم که خودشم بخواد ( من چنین چیزی نمی خوام سو تفاهم نشه!) عمرا نمی تونه فرهنگشو عوض کنه شاید بتونه ظاهرا عدای فرهنگ کشور های دیگه رو در بیاره اما ته دلش همیشه ایرونیه ایرونیه.